fbpx

ชีวิตเรา.. ก็เหมือนการเดินทางโดยรถไฟ (เขียนไว้ดีมาก)

ชีวิตก็เหมือนการเดินทางโดยรถไฟ…มีสถานีต่างๆ มีการเปลี่ยนเส้นทาง
เราขึ้นรถไฟขบวนนี้ตอนเราถือกำเนิด….
พ่อแม่ คือ คนที่ตีตั๋วให้เราและเราเชื่อว่าท่านจะเดินทางด้วยรถขบวนนี้กับเราตลอดไป….
แต่แล้ว..ที่สถานีใดสถานีหนึ่ง ท่านทั้งสองก็ต้องลงรถจากไป…ปล่อยเราไว้เพียงลำพังกับการเดินทางนี้
วันและเวลาผ่านไป… ก็จะมีผู้โดยสารอื่นๆ ขึ้นรถมาเรื่อยๆ…หลายคนจะเป็นคนที่เรารักและผูกพัน เป็นพี่เป็นน้อง.. เป็นเพื่อน.. เป็นลูกเป็นหลาน หรือกระทั่งเป็นที่รักแห่งชีวิตของเรา
และหลายคนลงรถไปกลางทาง… ทิ้งไว้แค่ความทรงจำและความอ้างว้างในชีวิตเรา
หลายคนเข้ามาและก็จากไป… อย่างที่เราไม่ทั นได้สังเกตด้วยซ้ำว่า… เขาลุกจากที่นั่งและลงจากรถไฟไปแล้ว!
การเดินทางโดยรถไฟชีวิตขบวนนี้จึงเต็มไปด้วยความรื่นรมย์… ความโศกเศร้า… ความมหัศจรรย์… ความสมหวัง… พร้อมกับคำสวัสดี…คำอำลา… และคำอวยพรให้โชคดี
การเดินทางที่ดีที่สุด คือ การได้ช่วยเหลือ… ได้รัก…ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนผู้โดยสารทุกคน
และการเดินทางอันวิเศษยอดเยี่ยมนี้คือ… ตัวเราเองก็ไม่รู้ล่วงหน้าด้วยซ้ำว่า.. เราจะต้องลงจากรถไฟที่สถานีไหน…
ฉะนั้นเราต้องมีชีวิตให้แจ๋วที่สุด ปรับปรุงตัวเองรู้จักลืม รู้จักอภัยให้ดีที่สุด… แก่คนรอบข้าง
เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราต้องลุกจากที่นั่ง… เพื่อลงจากรถไฟไปเราจะได้ทิ้งความทรงจำที่สวยงามไว้ให้แก่ผู้คน
ที่ต้องเดินทางโดยสารรถไฟขบวนชีวิตนี้ต่อไป