ถนนบางเส้น… ก็จำเป็นต้องเดินคนเดียวเพียงลำพัง แม้ในวันที่ไม่เหลือใคร

พอดีวันนี้แอคมิน ไปเจอ บ ท ค วามดีดี ซึ่งพออ่ า นแล้วประทับใจมาก จึงได้นำมาฝากต่อให้ทุกคนได้ฟังกัน

“ถนนบางสาย ก็จำเป็นต้องเดินคนเดียว เพียงลำพังให้ได้…ในวันที่ไม่เหลือ แม้กำลังใจจากใคร”

ถึงแม้ว่า คุณจะเป็นคนโลกส่วนตัวสูงที่คอยจะปรับตัวให้เข้ากับโลกภายนอกเสมอ หรือคนชอบเข้าสังคม ที่กำลังเรียนรู้ที่จะอยู่เพียงลำพัง

คนที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียวทั้งด้วยความเต็มใจ หรือไม่เต็มใจก็ตาม คนที่เพิ่งเลิกกับแฟน

หลายคนอาจไม่ชอบอยู่คนเดียว เพราะ มีความคิดว่า กลัวจะเหงา แต่ที่จริงแล้วนั้น การอยู่คนเดียว มันหมายถึงว่า การมีอิสระไงล่ะ

และแน่นอนว่า หลายครั้ง เราก็หนีความเหงาไม่พ้น คนเราต้องเจอเรื่องราวต่างๆ บ้าง แต่นี่ก็เป็นโอกาสที่ดีของหลายๆคน ให้ได้เรียนรู้ที่จะสนุกสนาน

และเห็นความงดงามของชีวิตที่สันโดษ และความมหัศจรรย์ของการอยู่คนเดียวบ้าง

“เมื่อคุณต้องอยู่คนเดียว คุณก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งเวลาให้คนอื่น คุณจะได้ค้นหาว่า จริงๆ แล้ว

เราเองชอบทำอะไรและใช้เวลาไปกับมัน โดยไม่ต้องรู้สึกผิด”

ไม่มีใครหรอกที่อย ากจะเดินคนเดียว ในถนนที่ย าวไกล และโดเดี่ยวไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่ว่าใครก็อย ากจะมีใครสักคนคอยเดินข้างๆ คอยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันทั้งนั้น แต่พอดีบังเอิญว่า..

“มันไม่มี” หรือ แม้ “มันจะมีมันก็ไม่ใช่” นี่…สิ!!

ถ้าการต้องมีใครสักคน ที่คอยเดินเคียงข้างเรา แต่เขาคนนั้นกลับต้องทำให้เราร้องไห้เสียใจอยู่ร่ำไปเราก็ควรที่จะเดินคนเดียวมากกว่า

เพราะบางทีเราก็ต้องหัดที่จะเดินคนเดียวใช้ชีวิตคนเดียว อย่าคิดหวังพึ่งคนอื่น

คนที่เราควรพึ่งพา ก็คือ ตัวของเราเอง เพราะในวันที่เราไม่เหลือใคร เราก็เหลือตัวเอง เราเดินคนเดียวให้ได้

แล้วเราจะเข้มแข็งมากขึ้น การอยู่คนเดียว ไม่ได้แย่กว่าที่คิด ฉันไม่ทราบว่า คนส่วนใหญ่เวลาทำกิจ กร รมอะไร ไปไหนมาไหน จำเป็นต้องมีเพื่อน หรือ ใครสักคนรึเปล่า

แต่สำหรับฉันแล้ว การไปไหนมาไหนหรือทำอะไรคนเดียว…มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตฉันไปแล้วล่ะ

บางครั้งเจอทางที่มีขวากหนามเยอะ การเดินคนเดียวอาจจะสะดวกกว่า

“แต่บางครั้งเจอทางที่กว้างใหญ่

การมีใครสักคนเดินด้วยก็อาจจะดีกว่านะ”

 

ขอบคุณ: storylog,sansabai