จะทำอย่างไร… เมื่อเรามีน้ำใจกับคนอื่น แต่คนอื่นกลับ “เห็นแก่ตัว”

มีคุณแม่ท่านหนึ่ง. เล่าเรื่องของลูกสาว และมาขอคำปรึกษาว่า จะแนะนำลูกอย่างไรดี?

ลูกสาวเป็นเด็กดี มีน้ำใจกับเพื่อนๆ แต่โลกในความเป็นจริง ก็ไม่เหมือนที่คาดหวัง

บางครั้ง แม้ลูกจะมีน้ำใจกับเพื่อนๆ แต่เพื่อนๆ บางทีก็ไม่ได้ให้ความมีน้ำใจตอบ

แถมบางที ยังถูกเพื่อน แ ก ล้ ง และเอาเปรียบ ลูกสาวคุณแม่ ผิ ด หวังกับสิ่งเกิด

เลยไม่แน่ใจว่า..การมีน้ำใจกับเพื่อนๆ แบบนี้ถูกหรือไม่!!แม่สงสัย

และเริ่มไม่แน่ใจว่า จะตอบลูกอย่างไรดี?

อย่างแรกเลย… 

คุณแม่ต้องมีความเชื่อมั่น ในเรื่องการทำความดีก่อน  มีน้ำใจกับคนรอบข้าง

จึงจะให้ความเชื่อมั่นกับลูกได้ และต้องให้กำลังใจ และชื่นชมในสิ่งดีๆ ที่ลูกทำไป

พ่อแม่บางคน อาจจะบอกลูกว่า…

“ถ้าเป็นแบบนั้น เราก็ไม่ต้องไปดีกับคนอื่นมาก”

หรือ “สังคมก็เป็นแบบนี้ ไม่มีใครจริงใจ” แม้กระทั่ง สอนให้ลูก “มองโลกในแง่ร้ๅย”

ถ้าไม่จำเป็น ไม่ต้องทำดีกับใคร ไม่ต้องจริงใจกับใครด้วย เพื่อจะได้ไม่ต้อง

มาผิดหวังทีหลัง คำสอนเหล่านี้ ทำให้เกิดความ ก ลั วในใจเด็ก แล้วถ้าได้ฟังบ่อยๆ

เด็กบางคน มีความหวาดระ แ ว ง ไม่กล้ๅที่จะเปิดใจ สร้ๅงความสัมพันธ์

ใกล้ชิดกับใคร กลายเป็นแผ ล ในใจของเด็ก พ่อแม่ควรสร้างเด็กให้มีความมั่นใจ

พูดคุยกับเด็ก ให้มีกำลังใจและแน่วแน่ ในความดี ที่เราทำไป อย่ๅงน้อยๆ

สิ่งดี ที่ทำก็ดีกับตัวเอง ให้มีความหนักแน่นในความดี ที่เรายึดมั่นที่จะทำ

อย่างที่สอง…

รับฟังและยอมรับความรู้สึกผิดหวังของลูกบอกกับลูกว่าเป็นธรรมดาที่ชีวิต

เราต้องเจอเรื่องผิ ด หวัง เรื่องบางเรื่อง ก็ไม่เป็นเหมือน ที่คาดหวัง

เรื่องจริงที่เกิดขึ้นก็คือ “เราไม่สามารถควบคุม การกระทำของคนอื่นได้”

เราทำได้แต่เพียง ตัดสินใจว่า.. เราจะทำแบบไหน อย่างไร?

อย่างที่สาม…

เข้าใจในตัวตน และให้ลูกได้ตัดสินใจ และเรียนรู้เองว่า จะทำอย่างไรต่อไป

บทเรียนที่เขาได้เรียนรู้ จะเป็นประสบการณ์ชีวิตที่สอนเขาในวันข้างหน้าว่า..

เป็นธรรมดา ที่ในชีวิตของคนเรา ต้องพบเจอกับเรื่องผิดหวัง และหลายๆครั้ง

ที่ความผิดหวังที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ เพราะเกิดจากคนอื่น

ก็ขอให้อย่ๅท้อแท้ และมีกำลังใจ ในการทำความดีต่อไปเพื่อความสุขสบายใจ

เขียนมาถึงตรงนี้แล้ว ทำให้คิดถึงคำพูดหนึ่ง ที่บอกไว้ว่า…

เรามีน้ำใจกับเขา ถึงเขาไม่เห็นน้ำใจเรา ก็ยังดีอยู่

การที่เขาไม่มีน้ำใจกับเรา ไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนไม่มีน้ำใจไป

เพราะ “น้ำใจอยู่ที่คนให้… ไม่ใช่คนรับ”

 

ขอขอบคุณ ทานตะวัน ว.วินิจฉัยกุล