(พ่อแม่ค ว ร อ่าน…) ทนเห็นลูกลำบากวันนี้ เพื่อให้เขาได้สบายในวันข้างหน้า

บ้านหลังแรก… ขายอาหารตามสั่ง

บ้านอีกหลังติดกัน ให้เช่าวีดีโอ

บ้านอาหารตามสั่งมีลูกคนนึง

บ้านให้เช่าวีดีโอ ก็มีลูกรุ่นราวคราวเดียวกัน

หลังเลิกเรียน

ลูกบ้านตามสั่ง… 

จะมาช่วยแม่ขายอาหาร  เก็บจาน เสริฟอาหาร

ให้ลูกค้าถึง 3 ทุ่มทุกวัน

บ้านให้เช่าวีดีโอ… 

ลูกนั่งเล่นเกมส์อยู่ชั้นสอง เวลาหิวขาว ตะโกนลงมา

สั่งให้ป๊ะป๋าไปซื้อข้าวร้านติดกันมาให้ถึงห้อง

ลูกร้านตามสั่ง… 

อย ากได้ มอร์ไซค์ จะขับไปโรงเรียน กว่าจะได้

ปาเข้าไป ม.6เทอมสุดท้าย เพราะแม่ ให้ค่าแรง

วันละ100ที่ช่วยงานที่ร้าน อีก40 ให้ค่าขนมไปโรงเรียน อย ากได้เก็บเงินซื้อเอา

ลูกร้านวีดีโอ…

โทรศัพท์ วันทูคอล ออกมาใหม่ๆ แค่ขอแม่ให้ซื้อ

เขาก็มีถือไปโรงเรียนคนแรก (มีก่อนครูด้วยซ้ำ)

ลูกร้านตามสั่ง….

เสาร์อาทิตย์ ต้องไปตลาดแทนพ่อ ไปซื้อของด้วยตัวเอง มาที่ร้าน

ลูกร้านวิดีโอ…

เสาร์อาทิตย์หยิบเงินในเก๊ะ ไปดูหนังเดินห้างกับเพื่อน

วันนึง…สองบ้านไปทอดผ้าป่าต่างจังหวัด ขากลับพ่อแม่ทั้งสองคน ร ถ ค ว่ำ เ สี ย ชี วิ ต

ลูกร้านตามสั่ง… เรียนจบ ม.6ได้ ใช้มอร์ไซค์

ที่หามาจากค่าแรงตัวเอง ไปตลาด ซื้อของมาขายเปิดร้านตามสั่งเลี้ยงน้อง

ลูกร้านวิดีโอ… จบ ม.6ได้ ใช้เงินที่พ่อแม่ทิ้งไว้จนหมด
ในไม่กี่ปี สุดท้ายบอกขายตึก

ลูกร้านตามสั่ง… เห็นลูกร้านวีดีโอติดป้ายขายตึก

เขาเอากำไรและเงินเก็บของพ่อแม่ ไปซื้อตึกติดกันไว้

ลูกร้านวีดีโอ… ได้เงินไปหลายล้าน ผลาญจนสนุก

ลูกร้านตามสั่ง… ทุบผนังให้เป็นร้านเดียวกัน ขย ายโต๊ะ มากขึ้น ทำให้ลูกค้ามากขึ้น ขายดีกว่าเดิม

ไม่กี่ปีลูกร้านตามสั่งมีชีวิตดีขึ้น เพราะขายของดี

ส่วนลูกร้านวีดีโอ… ใช้เงินหมดจนต้องไปรับจ้าง

คนนึงเคยสุขสบายไปลำบาก

จากคนเคยลำบาก กลายเป็นสุขสบาย

คนนึงเคยอย ากได้ทุกอย่ าง แค่เพียงชี้นิ้ว

อีกคนกว่าจะได้อะไรมา ต้องทำและสร้างมันด้วยตัวเอง

สุดท้าย หลังจากพ่อแม่จากไป แต่ละคนก็มีชีวิตตามที่พ่อแม่เลี้ยงมา

“ทนเห็นลูกลำบากวันนี้ไม่ได้”

“ก็อย่ าหวังว่าลูกจะสบายในวันที่คุณจากลา..”

ตราบใดที่เรามีอายุไม่ถึงพันปี

ต้องสอนลูกให้รู้ผิดชอบ ชั่ ว ดี

รู้จักความย ากลำบากของชีวิตตั้งแต่วันนี้

คุณก็รู้ดีไม่มีใคร อยู่หาเงินให้ใครใช้ไปตลอดชีวิตได้

แล้วทำไม…ไม่สอนเขาหาเงินใช้เอง ตั้งแต่วันนี้…?

 

ขอบคุณบทความที่มา  สิริทัศน์ สมเสงี่ยม